yazacak birşey bulamadığımdan sayfaları karalıyorum. tükenmez kalemin o keskin kokusu içimi dolduruyor. fonda Björk'ün Medulla albumu çalıyor. onun vokal ağırlıklı bu albümü odaya ürpertici bir hava katıyor. bu hoşuma gidiyor. yalnızım derken duvardaki örümceği görüyorum. örümcek yalnız olmamı engelliyor diye kalkip öldürüyorum onu. duvara yapışıyor. küfrediyorum. bir peçeteyle alip pencereden atıyorum örümceği. o anda diğer duvardaki örümceği görüyorum. sinirleniyorum. onu da öldürüyorum. yere düşüyor. alip onu da atıyorum. tam rahatlamışken içeri arkadaşım giriyor. bu gece yalnız olmamı engelleyecek hiçbirşeye izin yok! çekmeceden ekmek bıçağı alip onu da öldürüyorum. cesedini pencereden fırlatip atıyorum. müzik setini kapatıyorum. benden başka kimse olmasın odada. Björk dahil! hayır, bunu ona yapamam. açıyorum müzik setini. Björk kalabilir. daha fazla cinayet işlememek için kapıyı kilitliyorum. yatağıma uzanip tavanı seyrediyorum. sigaramın dumanı tavanda garip şekiller çiziyor. telefonum çalıyor, fişini çekiyorum. ışığı da kapatıyorum. sek şaraptan bir yudum daha alip yatağımın kenarına oturuyorum. tam karşımdaki aynadan kendime bakıyorum. ama karanlık olduğu için göremiyorum. komedindeki gece lambasını yakıyorum. ve aynada tekrar kendime bakıyorum. güzelim. her zaman beğenmişimdir kendimi. bencilin, kendini bi bok sanan herifin tekiyim. bu gerçeğin farkındayım ve bu farkındalık rahatsızlık vermiyor.
bu gece sadece oturacağım. nefes alip verecek, ardı ardına sigaralar yakip kadehleri devireceğim. bu gece duygulanmak yok. budalalık yok. birşeylere anlam yüklemeye çalışmak yok. sadece olması gerektiği gibi yaşayacağım.